دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۸

علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم — به لب چشمه حیوان بکشم پای بمیرم

به که مانم به که مانم که سطرلاب جهانم — چو قضا حکم روانم نه امیرم نه وزیرم

بروی ای عالم هستی همه را پای ببستی — تو اگر جان منستی نپذیرم نپذیرم