دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۹

تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم — بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم

به جمال بی‌نظیرت به شراب شیرگیرت — که به گرد عهد و توبه نروم دگر نگردم

به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت — که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم

به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت — که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم

به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت — که به جز تو کس نداند که کیم چگونه مردم

به سعادت صباحت به قیامت صبوحت — که سجل آسمان را به فر تو درنوردم

هله ای شه مخلد تو بگو به ساقی خود — چو کسی ترش درآید دهدش ز درد در دم

هله تا دوی نباشد کهن و نوی نباشد — که در این مقام عشرت من از آن جمع فردم

بدهش از آن رحیقی که شود خوشی عشیقی — که ز مستی و خرابی برهد ز عکس و طردم

نه در او حسد بماند نه غم جسد بماند — خوش و پاک بازآید به سوی بساط نردم

به صفا مثال زهره به رضا به سان مهره — نه نصیبه جو نه بهره که ببردم و نبردم

بپریده از زمانه ز هوای دام و دانه — که در این قمارخانه چو گواه بی‌نبردم

پس از این خموش باشم همه گوش و هوش باشم — که نه بلبلم نه طوطی همه قند و شاخ وردم