دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲۰

هوسی است در سر من که سر بشر ندارم — من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانی — من از او به جز جمالش طمعی دگر ندارم

کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرا بس — چه شد ار کله بیفتد چه غم ار کمر ندارم

سحری ببرد عشقش دل خسته را به جایی — که ز روز و شب گذشتم خبر از سحر ندارم

سفری فتاد جان را به ولایت معانی — که سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارم

ز فراق جان من گر ز دو دیده در فشاند — تو گمان مبر که از وی دل پرگهر ندارم

چه شکرفروش دارم که به من شکر فروشد — که نگفت عذر روزی که برو شکر ندارم

بنمودمی نشانی ز جمال او ولیکن — دو جهان به هم برآید سر شور و شر ندارم

تبریز عهد کردم که چو شمس دین بیاید — بنهم به شکر این سر که به غیر سر ندارم