دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳

بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را — به من آورید آخر صنم گریزپا را

به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های زرین — بکشید سوی خانه مهِ خوبِ خوش‌لقا را

وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم — همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را

دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون — بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را

به مبارکی و شادی چو نگار من درآید — بِنِشین نظاره می‌کن تو عجایب خدا را

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان — که رخ چو آفتابش بکشد چراغ‌ها را

برو ای دلِ سبک‌رو به یمن به دلبر من — بِرِسان سلام و خدمت، تو عقیق بی‌بها را