دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲۱

چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم — نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم

چو رسول آفتابم به طریق ترجمانی — به نهان از او بپرسم به شما جواب گویم

به قدم چو آفتابم به خرابه‌ها بتابم — بگریزم از عمارت سخن خراب گویم

به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم — به میانه قشورم همه از لباب گویم

من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندم — من اگر خراب و مستم سخن صواب گویم

چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویش — خجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم

بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ — تو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم

چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن — تو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم

ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویم — به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم

چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادم — نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم

اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد — به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم

بر رافضی چگونه ز بنی قحافه لافم — بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم

چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم — چو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم

به زبان خموش کردم که دل کباب دارم — دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم