دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲۲

تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم — صنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم

تو رئیسی و امیری دم و پند کس نگیری — صنما چه زودسیری که ز سیریت خرابم

چه شود اگر زمانی بدهی مرا امانی — که نه سیخ سوزد ای جان نه تبه شود کبابم

چه شود اگر بسازی نشتابی و نتازی — نشود دلم نمازی چو ببرد یار آبم

تو چه عاشق فراقی چه ملولی و چه عاقی — ز کف بجز تو ساقی ندهد طرب شرابم

بتپد دلم که ناگه برود به حجره آن مه — چو نهان شد آفتابم به دو دیده چون سحابم

به کمی چو ذره‌هایم من اگر گشاده پایم — چه کنم وفا ندارد به طلوع آفتابم

عجب آسمان چه بارد که زمین مطیع نبود — تو هر آنچ پیشم آری چه کنم که برنتابم

تو چو من اگر بجویی به شمار خاک یابی — چو توی اگر بجویم به چراغ‌ها نیابم

نفسی وجود دارم که تو را سجود آرم — که سجود توست جانا دعوات مستجابم

تو بگفتیم که دل را ز جهانیان فروشو — دل خود چگونه شویم چو ببرد هجرت آبم

صنما چو من کم آید به کمی و جان سپاری — که ز رشک دل کبابم و به اشک چون سحابم

به سحر توی صبوحم به سفر توی فتوحم — به بدل توی بهشتم به عمل توی ثوابم

تو چو بوبک ربابی به ستیزه تن زدستی — من خسته از ستیزت به نفیر چون ربابم

تو نه آن شکرجوابی که جواب من نیابی — مگر احمقم گرفتی که سکوت شد جوابم