دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲۳

هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم — پی من تصوری را که بکرد هم بدیدم

سگ او گزید پایم بنمود بس جفایم — نگزم چو سگ من او را لب خویش را گزیدم

چو به رازهای فردان برسیده‌ام چو مردان — چه بدین تفاخر آرم که به راز او رسیدم

همه عیب از من آمد که ز من چنین فن آمد — که به قصد کزدمی را سوی پای خود کشیدم

چو بلیس کو ز آدم بندید جز که نقشی — من از این بلیس ناکس به خدا که نابدیدم

برسان به همدمانم که من از چه روگرانم — چو گزید مار رانم ز سیه رسن رمیدم

خمشان بس خجسته لب و چشم برببسته — ز رهی که کس نداند به ضمیرشان دویدم

چو ز دل به جانب دل ره خفیه است و کامل — ز خزینه‌های دل‌ها زر و نقره برگزیدم

به ضمیر همچو گلخن سگ مرده درفکندم — ز ضمیر همچو گلشن گل و یاسمن بچیدم

بد و نیک دوستان را به کنایت ار بگفتم — به بهینه پرده آن را چو نساج برتنیدم

چو دلم رسید ناگه به دلی عظیم و آگه — ز مهابت دل او به مثال دل طپیدم

چو به حال خویش شادی تو به من کجا فتادی — پس کار خویشتن رو که نه شیخ و نه مریدم

به سوی تو ای برادر نه مسم نه زر سرخم — ز در خودم برون ران که نه قفل و نه کلیدم

تو بگیر آن چنانک بنگفتم این سخن هم — اگرم به یاد بودی به خدا نمی‌چخیدم