دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴

چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا — ز مقربان حضرت بشدم غریب و تنها

به میان حبس ناگه قمری مرا قرین شد — که فکند در دماغم هوسش هزار سودا

همه کس خلاص جوید ز بلا و حبس من نی — چه روم چه روی آرم به برون و یار این جا

که به غیر کنج زندان نرسم به خلوت او — که نشد به غیر آتش دل انگبین مصفا

نظری به سوی خویشان نظری برو پریشان — نظری بدان تمنا نظری بدین تماشا

چو بود حریف یوسف نرمد کسی چو دارد — به میان حبس بستان و که خاصه یوسف ما

بدود به چشم و دیده سوی حبس هر کی او را — ز چنین شکرستانی برسد چنین تقاضا

من از اختران شنیدم که کسی اگر بیابد — اثری ز نور آن مه خبری کنید ما را

چو بدین گهر رسیدی رسدت که از کرامت — بنهی قدم چو موسی گذری ز هفت دریا

خبرش ز رشک جان‌ها نرسد به ماه و اختر — که چو ماه او برآید بگدازد آسمان‌ها

خجلم ز وصف رویش به خدا دهان ببندم — چه برد ز آب دریا و ز بحر مشک سقا