دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۰

گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم — ور لبش جور کند از بن دندان بکشم

ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپند — پای کوبان شوم و سوز سپندان بکشم

گر سر زلف چو چوگانش مرا دور کند — همچنین سجده کنان تا بن میدان بکشم

لعل در کوه بود گوهر در قلزم تلخ — از پی لعل و گهر این بخورم آن بکشم

این نبوده‌ست و نباشد که من از طنز و گزاف — گهر از ره ببرم لعل بدخشان بکشم

رخم از خون جگر صدره اطلس پوشید — چه شود گر ز خطا خلعت سلطان بکشم

من چو در سایه آن زلف پریشان جمعم — لازمم نیست که من راه پریشان بکشم

همرهانم همه رفتند سوی رهزن دل — بگشایید رهم تا سوی ایشان بکشم

گر کسی قصه کند بارکشی مجنونی — از درون نعره زند دل که دو چندان بکشم

ور به زندان بردم یوسف من بی‌گنهی — همچو یوسف بروم وحشت زندان بکشم

گر دلم سر کشد از درد تو جان سیر شود — جان و دل تا برود بی‌دل و بی‌جان بکشم

شور و شر در دو جهان افتد از عنبر و مشک — چونک من دامن مشکین تو پنهان بکشم