دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۶

از بت باخبر من خبری می رسدم — وز لب چون شکر او شکری می رسدم

شکر اندر شکر اندر شکر است — شکری در دهن است و دگری می رسدم

هر دم از گلشن او طرفه گلی می سکلم — هر زمان تازه گل از شاخ تری می رسدم

خیره از عشق ویم کز هوسش هر نفسی — عاشق سوخته خیره سری می رسدم

آن یکی زرد شده کآتش او می کشدم — وین دگر هست که از وی نظری می رسدم

وان دگر بر در آن خانه او بنشسته — که در ار باز نشد بانگ دری می رسدم

وان یکی بر سر آن خاک سرک بنهاده — که ز خاکش صفت جانوری می رسدم