دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۷

منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم — سر صندوق گشادم گهری دزدیدم

ز زلیخای حرم چادر سر بربودم — چو بدیدم رخ یوسف کف خود ببریدم

سر سودای کسی قصد سر من دارد — کی برد سر ز کف آنک از آن سر دیدم

چو بگفتم نبرم سر سر من گفت آمین — چون غمش کند ز بیخم پس از آن روییدم

این چه ماه است که اندر دل و جان‌ها گردد — که من از گردش او بس چو فلک گردیدم

جان اخوان صفا اوست که اندر هوسش — همه دردی جهان در سر خود مالیدم

اندر این چاه جهان یوسف حسنی است نهان — من بر این چرخ از او همچو رسن پیچیدم

هله ای عشق بیا یار منی در دو جهان — از همه خلق بریدم به تو برچفسیدم

زان چنین در فرحم کز قدحت سرمستم — زان گزیده‌ست مرا حق که تو را بگزیدم

بنهان از همه خلقان چه خوش آیین باغی است — که چو گل در چمنش جامه جان بدریدم

اندر آن باغ یکی دلبر بالاشجری است — که چو برگ از شجر اندر قدمش ریزیدم

بس کنم آنچ بگفت او که بگو من گفتم — و آنچ فرمود بپوشان و مگو پوشیدم

شمس تبریز که آفاق از او شد پرنور — من به هر سوی چو سایه ز پیش گردیدم