دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۸

مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم — فرح ابن الفرح ابن الفرح ابن الفرحم

هین که بکلربک شادی به سعادت برسید — پر شد این شهر و بیابان سپه و طبل و علم

گر به گرگی برسم یوسف مه روی شود — در چهی گر بروم گردد چه باغ ارم

آنک باشد ز بخیلی دل او آهن و سنگ — خاتم وقت شود پیش من از جود و کرم

خاک چون در کف من زر شود و نقره خام — چون مرا راه زند فتنه گر زر و درم

صنمی دارم گر بوی خوشش فاش شود — جان پذیرد ز خوشی گر بود از سنگ صنم

مرد غم در فرحش که جبر الله عزاک — آن چنان تیغ چگونه نزند گردن غم

بستاند به ستم او دل هر کی خواهد — عدل‌ها جمله غلامان چنین ظلم و ستم

آن چه خال است بر آن رخ که اگر جلوه کند — زود بیگانه شود در هوسش خال ز عم

گفتم ار بس کنم و قصه فروداشت کنم — تو تمامش کنی و شرح کنی گفت نعم