دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۹

ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم — پیش کان شکر تو شکرافشان میرم

صد هزاران گل صدبرگ ز خاکم روید — چونک در سایه آن سرو گلستان میرم

ای بسا دست که خایند حریصان حیات — چونک در پای تو من دست فشانان میرم

شربت مرگ چو اندر قدح من ریزی — بر قدح بوسه دهم مست و خرامان میرم

چون به بوی خوش یک سیب تو موسی جان داد — پس عجب نیست کز آسیب تو چون جان میرم

چون خزان از خبر مرگ اگر زرد شوم — چون بهار از لب خندان تو خندان میرم

بارها مردم من وز دم تو زنده شدم — گر بمیرم ز تو صد بار بدان سان میرم

من پراکنده بدم خاک بدم جمع شدم — پیش جمع تو نشاید که پریشان میرم

همچو فرزند که اندر بر مادر میرد — در بر رحمت و بخشایش رحمان میرم

چه حدیث است کجا مرگ بود عاشق را — این محالست که در چشمه حیوان میرم

شمس تبریز کسانی که به تو زنده نیند — سوی تو زنده شوم از سوی ایشان میرم