دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵

اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا — بستان ز من شرابی که قیامت است حقا

چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول — دومش نعوذبالله چه کنم صفت سوم را

غم و مصلحت نمانَد همه را فرو دَرانَد — پس از آن خدای داند که کجا کشد تماشا

تو اسیر بو و رنگی به مثال نقش سنگی — بجهی چو آب چشمه ز درون سنگ خارا

بده آن می رواقی هله ای کریم ساقی — چو چنان شوم بگویم سخن تو بی‌محابا

قدحی گران به من ده به غلام خویشتن ده — بنگر که از خمارت نگران شدم به بالا

نگران شدم بدان سو که تو کرده‌ای مرا خو — که روانه باد آن جو که روانه شد ز دریا