دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۱

من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم — چو بیایی به زیارت سره بیرون آیم

نفخ صور منی و محشر من پس چه کنم — مرده و زنده بدان جا که توی آن جایم

مثل نای جمادیم و خمش بی‌لب تو — چه نواها زنم آن دم که دمی در نایم

نی مسکین تو با شکرلب خو کرده‌ست — یاد کن از من مسکین که تو را می پایم

چون نیابم مه رویت سر خود می بندم — چون نیابم لب نوشت کف خود می خایم