دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۸

ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم — می گلرنگ بده تا همه یک رنگ شویم

صورت لطف سقی الله توی در دو جهان — رخ می رنگ نما تا همگان دنگ شویم

باده منسوخ شود چون به صفت باده شویم — بنگ منسوخ شود چون همگی بنگ شویم

هین که اندیشه و غم پهلوی ما خانه گرفت — باده ده تا که از او ما به دو فرسنگ شویم

مطربا بهر خدا زخمه مستانه بزن — تا ز زخمه خوش تو ساخته چون چنگ شویم

مجلس قیصر روم است بده صیقل دل — تا که چون آینه جان همه بی‌رنگ شویم

یک جهان تنگ دل و ما ز فراخی نشاط — یک نفس عاشق آنیم که دلتنگ شویم

دشمن عقل کی دیده‌ست کز آمیزش او — همه عقل و همه علم و همه فرهنگ شویم

شمس تبریز چو در باغ صفا رو بنمود — زود در گردن عشقش همه آونگ شویم