دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۹

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم — بند را برگسلیم از همه بیگانه شویم

جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم — خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم

تا نجوشیم از این خنب جهان برناییم — کی حریف لب آن ساغر و پیمانه شویم

سخن راست تو از مردم دیوانه شنو — تا نمیریم مپندار که مردانه شویم

در سر زلف سعادت که شکن در شکن است — واجب آید که نگونتر ز سر شانه شویم

بال و پر باز گشاییم به بستان چو درخت — گر در این راه فنا ریخته چون دانه شویم

گرچه سنگیم پی مهر تو چون موم شویم — گرچه شمعیم پی نور تو پروانه شویم

گرچه شاهیم برای تو چو رخ راست رویم — تا بر این نطع ز فرزین تو فرزانه شویم

در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیم — محرم گنج تو گردیم چو پروانه شویم

ما چو افسانه دل بی‌سر و بی‌پایانیم — تا مقیم دل عشاق چو افسانه شویم

گر مریدی کند او ما به مرادی برسیم — ور کلیدی کند او ما همه دندانه شویم

مصطفی در دل ما گر ره و مسند نکند — شاید ار ناله کنیم استن حنانه شویم

نی خمش کن که خموشانه بباید دادن — پاسبان را چو به شب ما سوی کاشانه شویم