دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵۰

خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم — پخته و خام تو را گر نپذیرم خامم

عاشق هدیه نیم عاشق آن دست توام — سنقر دانه نیم ایبک بند دامم

از تغار تو اگر خون رسدم همچو سگان — گر من آن را قدح خاص ندانم عامم

غنچه و خار تو را دایه شوم همچو زمین — تا سمعنا و اطعنا کنی ای جان نامم

ملخ حکم تو تا مزرعه‌ام را بچرید — گر نگردم تلف تو علف ایامم

ساقی صبر بیا رطل گرانم درده — تا چو ریگش به یکی بار فروآشامم

گوییم شپشپی و چون پشه بی‌آرامی — چون دلارام نیابم به چه چیز آرامم

همچو دزدان ز عسس من همه شب در بیمم — همچو خورشیدپرستان به سحر بر بامم

مهر غیر تو بود در دل من مهر ضلال — شکر غیر تو بود در سر من سرسامم

به زبان گر نکنم یاد شکرخانه تو — کام و ناکام بود لذت آن در کامم

خبر رشک تو می آرد اشک تر من — نه به تقلید بل از دیده دهد پیغامم