دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵۱

ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم — ما کر و فر سعادت نه ز کیوان داریم

آتش دولت ما نیست ز خورشید و اثیر — سبحات رخ تابنده ز سبحان داریم

رگ و پی نی و در آن دجله خون می جوشیم — دست و پا نی و در آن معرکه جولان داریم

هفت دریا بر ما غرقه یک قطره بود — که به کف شعشعه جوهر انسان داریم

چه کم ار سر نبود چونک سراسر جانیم — چه غم ار زر نبود چون مدد از کان داریم

بوهریره صفتیم و به گه داد و ستد — دل بدان سابقه و دست در انبان داریم

اهرمن دیو و پری جمله به جان عاشق ماست — چونک در عشق خدا ملک سلیمان داریم

در چه و حبس جهان گرچه رهین دلویم — چند یعقوب دل آشفته به کنعان داریم

شمس تبریز شهنشاه همه مردان است — ما از آن قطب جهان حجت و برهان داریم