دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵۲

ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم — مجلس آخر شد و ما تشنه و مخمورسریم

رفت این روز دراز و در حس گشت فراز — ز اول روز خماریم به شب زان بتریم

باطن ما چو فلک تا به ابد مستسقی است — گرچه روزی دو سه در نقش و نگار بشریم

معده گاو گرفته‌ست ره معده دل — ور نه در مرج بقا صاحب جوع بقریم

نزد یزدان نه صباح است برادر نه مسا — چیز دیگر بود و ما تبع آن دگریم

همه زندان جهان پر ز نگارست و نقوش — همه محبوس نقوش و وثنات صوریم

کوزه‌ها دان تو صور را و ز هر شربت فکر — همچو کوزه همه هر لحظه تهی ایم و پریم

نفسی پر ز سماع و نفسی پر ز نزاع — نفسی لست ابالی نفسی نفع و ضریم

شربت از کوزه نروید بود از جای دگر — همچو کوزه ز اصول مددش بی‌خبریم

از دهنده نظر ار چه که نظر محجوب است — زان است محجوب که ما غرق دهنده نظریم

آن چنانک نتوان دید ز بعد مفرط — سبب قربت مفرط معزول از بصریم

گه ز تمزیج جمادات چو یخ منجمدیم — گه در آن شیر گدازنده مثال شکریم

اگر این یخ نرود زان است که خورشید رمید — وگر آن مه نرسد زان است که بند اگریم

گرچه دل را ز لقا بر جگرش آبی نیست — متصل با کرم دوست چو آب و جگریم

چو مهندس جهت جان وطن غیبی ساخت — با مهندس ز درون هندسه‌ای برشمریم

چو سلیمان اگر او تاج نهد بر سر ما — همچو مور از پی شکرش همه بسته کمریم

از زکاتی که فرستد بر ما آن خورشید — قمر اندر قمر اندر قمر اندر قمریم

وز سحابی که فرستد بر ما آن دریا — گهر اندر گهر اندر گهر اندر گهریم

زان بهاری که خزانی نبود در پی او — همه سرسبز و فزاینده چو سرو و شجریم

جان چو روز است و تن ما چو شب و ما به میان — واسطه روز و شب خویش مثال سحریم

من خمش کردم ای خواجه ولیکن زنهار — هله منگر سوی ما سست که احدی الکبریم