دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵۶

هم به‌درد این درد را درمان کنم — هم به‌صبر این کار را آسان کنم

یا برآرم پای جان زین آب و گِل — یا دل و جان وقف دلداران کنم

داغ پروانه ستم از شمع الست — خدمت شمع همان سلطان کنم

عشق مهمان شد برِ این سوخته — یک دلی دارم پِی‌اش قربان کنم

نفْس اگر چون گربه گوید که میاو — گربه‌وارش من در این انبان کنم

از ملولی هر کی گردانَد سری — درکِشم در چرخش و گَردان کنم

آن ملولی دنبل بی‌عشقی است — جان او را عاشق ایشان کنم

عاشقی چه‌بود کمال تشنگی — پس بیان چشمهٔ حیوان کنم

من نگویم شرح او خامش کنم — آنچه اندر شرح ناید آن کنم