دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۵۷

می رسد بوی جگر از دو لبم — می برآید دودها از یاربم

می بنالد آسمان از آه من — جان سپردن هر دمی شد مذهبم

اندکی دانستیی از حال من — گر خبر بودی شبت را از شبم

مکتب تعلیم عشاق آتش است — من شب و روز اندرون مکتبم

روی خود بر روی زرد من بنه — دست نه بر سینه‌ام کاندر تبم

گفتمش گویم به گوشت یک سخن — گفت ترسم تا نسوزد غبغبم

گفتمش دور از جمالت چشم بد — چشم من نزدیک اگر چه معجبم