دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۲

بوی آن خوب ختن می آیدم — بوی یار سیمتن می آیدم

می رسد در گوش بانگ بلبلان — بوی باغ و یاسمن می آیدم

درد چون آبستنان می گیردم — طفل جان اندر چمن می آیدم

بوی زلف مشکبار روح قدس — همچو جان اندر بدن می آیدم

یوسفم افتاده در چاه فراق — از شه مصر آن رسن می آیدم

من شهید عشقم و پرخون کفن — خونبها اندر کفن می آیدم

بر سرم نه آن کلاه خسروی — کان چنان شیرین ذقن می آیدم

سر نهادم همچو شمع اندر لگن — سر نگر کاندر لگن می آیدم

جان‌ها بر بام تن صف صف زدند — کان قباد صف شکن می آیدم

گوییا آن چنگ عشرت ساز یافت — تا نوای تن تنن می آیدم

گوییا ساقی جان بر کار شد — تا چنین می در دهن می آیدم

یا ز شعشاع عقیق احمدی — بوی رحمان از یمن می آیدم

یا ز بوی شمس تبریزی ز عشق — نعره‌ها بی‌خویشتن می آیدم