دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۳

نو به نو هر روز باری می کشم — وین بلا از بهر کاری می کشم

زحمت سرما و برف ماه دی — بر امید نوبهاری می کشم

پیش آن فربه کن هر لاغری — این چنین جسم نزاری می کشم

از دو صد شهرم اگر بیرون کنند — بهر عشق شهریاری می کشم

گر دکان و خانه‌ام ویران شود — بر وفای لاله زاری می کشم

عشق یزدان پس حصاری محکم است — رخت جان اندر حصاری می کشم

ناز هر بیگانه سنگین دلی — بهر یاری بردباری می کشم

بهر لعلش کوه و کانی می کنم — بهر آن گل بار خاری می کشم

بهر آن دو نرگس مخمور او — همچو مخموران خاری می کشم

بهر صیدی کو نمی‌گنجد به دام — دام و داهول شکاری می کشم

گفت ای غم تا قیامت می کشی — می کشم ای دوست آری می کشم

سینه غار و شمس تبریزی است یار — سخره بهر یار غاری می کشم