دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۴

می شناسد پرده جان آن صنم — چون نداند پرده را صاحب حرم

چون ز پرده قصد عقل ما کند — تو فسون بر ما مخوان و برمدم

کس ندارد طاقت ما آن نفس — عاقل از ما می رمد دیوانه هم

آن چنان کردیم ما مجنون که دوش — ماه می انداخت از غیرت علم

پرده‌هایی می نوازد پرده در — تارهایی می زند بی‌زیر و بم

عقل و جان آن جا کند رقص الجمل — کو بدرد پرده شادی و غم

این نفس آن پرده را از سر گرفت — ما به سر رقصان چو بر کاغذ قلم