دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۱

گر دم از شادی وگر از غم زنیم — جمع بنشینیم و دم با هم زنیم

یار ما افزون رود افزون رویم — یار ما گر کم زند ما کم زنیم

ما و یاران همدل و همدم شویم — همچو آتش بر صف رستم زنیم

گرچه مردانیم اگر تنها رویم — چون زنان بر نوحه و ماتم زنیم

گر به تنهایی به راه حج رویم — تو مکن باور که بر زمزم زنیم

تارهای چنگ را مانیم ما — چونک درسازیم زیر و بم زنیم

ما همه در جمع آدم بوده‌ایم — بار دیگر جمله بر آدم زنیم

نکته پوشیده‌ست و آدم واسطه — خیمه‌ها بر ساحل اعظم زنیم

چون به تخت آید سلیمان بقا — صد هزاران بوسه بر خاتم زنیم