دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۲

روز باران است و ما جو می کنیم — بر امید وصل دستی می زنیم

ابرها آبستن از دریای عشق — ما ز ابر عشق هم آبستنیم

تو مگو مطرب نیم دستی بزن — تو بیا ما خود تو را مطرب کنیم

روشن است آن خانه گویی آن کیست — ما غلام خانه‌های روشنیم

ما حجاب آب حیوان خودیم — بر سر آن آب ما چون روغنیم