دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۳

امشب ای دلدار مهمان توییم — شب چه باشد روز و شب آن توییم

هر کجا باشیم و هر جا که رویم — حاضران کاسه و خوان توییم

نقش‌های صنعت دست توییم — پروریده نعمت و نان توییم

چون کبوترزاده برج توییم — در سفر طواف ایوان توییم

حیث ما کنتم فولوا شطره — با زجاجه دل پری خوان توییم

هر زمان نقشی کنی در مغز ما — ما صحیفه خط و عنوان توییم

همچو موسی کم خوریم از دایه شیر — زانک مست شیر و پستان توییم

ایمنیم از دزد و مکر راه زن — زانک چون زر در حرمدان توییم

زان چنین مست است و دلخوش جان ما — که سبکسار و گران جان توییم

گوی زرین فلک رقصان ماست — چون نباشد چون که چوگان توییم

خواه چوگان ساز ما را خواه گوی — دولت این بس که به میدان توییم

خواه ما را مار کن خواهی عصا — معجز موسی و برهان توییم

گر عصا سازیم بیفشانیم برگ — وقت خشم و جنگ ثعبان توییم

عشق ما را پشت داری می کند — زانک خندان روی بستان توییم

سایه ساز ماست نور سایه سوز — زانک همچون مه به میزان توییم

هم تو بگشا این دهان را هم تو بند — بند آن توست و انبان توییم