دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۴

ما ز بالاییم و بالا می‌‌رویم — ما ز دریاییم و دریا می‌رویم

ما از آن جا و از این جا نیستیم — ما ز بی‌جاییم و بی‌جا می‌رویم

لااله اندر پی الالله است — همچو لا ما هم به الا می‌رویم

قل تعالوا آیتیست از جذب حق — ما به جذبه حق تعالی می‌رویم

کشتی نوحیم در طوفان روح — لاجرم بی‌دست و بی‌پا می‌رویم

همچو موج از خود برآوردیم سر — باز هم در خود تماشا می‌رویم

راه حق تنگ است چون سم الخیاط — ما مثال رشته یکتا می‌رویم

هین ز همراهان و منزل یاد کن — پس بدانک هر دمی ما می‌رویم

خوانده‌ای انا الیه راجعون — تا بدانی که کجاها می‌رویم

اختر ما نیست در دور قمر — لاجرم فوق ثریا می‌رویم

همت عالی است در سرهای ما — از علی تا رب اعلا می‌رویم

رو ز خرمنگاه ما ای کورموش — گر نه کوری بین که بینا می‌رویم

ای سخن خاموش کن با ما میا — بین که ما از رشک بی‌ما می‌رویم

ای کَه هستی ما ره را مبند — ما به کوه قاف و عنقا می‌رویم