دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۵

دوش عشق شمس دین می باختیم — سوی رفعت روح می افراختیم

در فراق روی آن معشوق جان — ماحضر با عشق او می ساختیم

در نثار عشق جان افزای او — قالب از جان هر زمان پرداختیم

عشق او صد جان دیگر می بداد — ما در این داد و ستد پرداختیم

همچو چنگ از حال خود خالی شدیم — پرده عشاق را بنواختیم

اندر آن پرده بده یک پردگی — کز شعاعش پرده‌ها بشناختیم

هر زمان خود را به سوی پرده‌ای — حیله حیله پیشتر انداختیم

برج برج و پرده پرده بعد از آن — همچو ماه چارده می تاختیم

رو نمود از سوی تبریز آفتاب — تا دل از رخت طبیعت آختیم