دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۶

عاقبت ای جان‌فزا نشکیفتم — خشم رفتم بی‌شما نشکیفتم

در جدایی خواستم تا خو کنم — راستی گویم‌، جدا نشکیفتم

کی شکیبد خود کهی از کهربا‌؟ — کاهم و از کهربا نشکیفتم

هر جفاکش طالب روز وفاست — من جفاکش از وفا نشکیفتم

نرم نرمک گویدم بازآمدی — گویمش ای جان ما نشکیفتم

ای دل و ای جان و چشم روشنم — بی‌پناه توتیا نشکیفتم

بر سرم می‌زد که دیدی تو سزا — ناسزایم ناسزا نشکیفتم

آزمودم مردگی و زندگی — در فنا و در بقا نشکیفتم

مطربا این پرده گو بهر خدا — ای خدا و ای خدا نشکیفتم