دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۷

یک دمی خوش چو گلستان کندم — یک دمی همچو زمستان کندم

یک دمم فاضل و استاد کند — یک دمی طفل دبستان کندم

یک دمی سنگ زند بشکندم — یک دمی شاه درستان کندم

یک دمم چشمه خورشید کند — یک دمی جمله شبستان کندم

دامنش را بگرفتم به دو دست — تا ببینم که چه دستان کندم

دردی درد خوشش را قدحم — گرچه او ساقی مستان کندم

زان ستانم شکر او شب و روز — تا لقب هم شکرستان کندم