دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۸

من اگر نالم اگر عذر آرم — پنبه در گوش کند دلدارم

هر جفایی که کند می رسدش — هر جفایی که کند بردارم

گر مرا او به عدم انگارد — ستمش را به کرم انگارم

داروی درد دلم درد وی است — دل به دردش ز چه رو نسپارم

عزت و حرمتم آنگه باشد — که کند عشق عزیزش خوارم

باده آنگه شود انگور تنم — که بکوبد به لگد عصارم

جان دهم زیر لگد چون انگور — تا طرب ساز شود اسرارم

گرچه انگور همه خون گرید — که از این جور و جفا بیزارم

پنبه در گوش کند کوبنده — که من از جهل نمی‌افشارم

تو گر انکار کنی معذوری — لیک من بوالحکم این کارم

چون ز سعی و قدمم سر کردی — آنگهی شکر کنی بسیارم