دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۷۹

من اگر مستم اگر هشیارم — بنده چشم خوش آن یارم

بی‌خیال رخ آن جان و جهان — از خود و جان و جهان بیزارم

بنده صورت آنم که از او — روز و شب در گل و در گلزارم

این چنین آینه‌ای می بینم — چشم از این آینه چون بردارم

دم فروبسته‌ام و تن زده‌ام — دم مده تا عللا برنارم

بت من گفت منم جان بتان — گفتم این است بتا اقرارم

گفت اگر در سر تو شور من است — از تو من یک سر مو نگذارم

منم آن شمع که در آتش خود — هر چه پروانه بود بسپارم

گفتمش هر چه بسوزی تو ز من — دود عشق تو بود آثارم

راست کن لاف مرا با دیده — جز چنان راست نیاید کارم

من ز پرگار شدم وین عجب است — کاندر این دایره چون پرگارم

ساقی آمد که حریفانه بده — گفتم اینک به گرو دستارم

غلطم سر بستان لیک دمی — مددم ده قدری هشیارم

آن جهان پنهان را بنما — کاین جهان را به عدم انگارم