دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۰

من اگر پرغم اگر شادانم — عاشق دولت آن سلطانم

تا که خاک قدمش تاج من است — اگرم تاج دهی نستانم

تا لب قند خوشش پندم داد — قند روید بن هر دندانم

گلم ار چند که خارم در پاست — یوسفم گرچه در این زندانم

هر کی یعقوب من است او را من — مونس زاویه احزانم

در وصال شب او همچو نیم — قند می نوشم و در افغانم

پای من گرچه در این گل مانده‌ست — نه که من سرو چنین بستانم

ز جهان گر پنهانم چه عجب — که نهان باشد جان من جانم

گرچه پرخارم سر تا به قدم — کوری خار چو گل خندانم

بوده‌ام مؤمن توحید کنون — مؤمنان را پس از این ایمانم

سایه شخصم و اندازه او — قامتش چند بود چندانم

هر کی او سایه ندارد چو فلک — او بداند که ز خورشیدانم

قیمتم نبود هر چند زرم — که به بازار نیم در کانم

من درون دل این سنگ دلان — چون زر و خاک به کان یک سانم

چونک از کان جهان بازرهم — زان سوی کون و مکان من دانم