دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸

ای بروییده به ناخواست به مانند گیا — چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا

هر که را نیست نمک گرچه نماید خدمت — خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا

برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن — باده عشق بیا زود که جانت بزیا