دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۱

من از این خانه به در می نروم — من از این شهر سفر می نروم

منم و این صنم و باقی عمر — من از او جای دگر می نروم

به خدا طوطی و طوطی بچه‌ام — جز سوی تنگ شکر می نروم

یک زمانی که ز من دور شود — جز که در خون جگر می نروم

گر جهان بحر شود موج زند — من به جز سوی گهر می نروم

بلبل مستم و در باغ طرب — جز به سوی گل تر می نروم

در سرم بوی میی افتاده‌ست — تا چو می جز که به سر می نروم

این چنین باغ و چنین سرو و چمن — جای آن هست اگر می نروم