دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۲

من اگر پرغم اگر خندانم — عاشق دولت آن سلطانم

هوس عشق ملک تاج من است — اگرم تاج دهی نستانم

رنگ شاخ گل او برگ من است — زانک من بلبل آن بستانم

جز که بر خاک درش ننشینم — جز که در جان و دلش ننشانم

روز و شب غرقه شیر و شکرم — در گل و یاسمن و ریحانم

گر خراب است جهان گر معمور — من خراب ویم این می دانم

نظری هست ملک را بر من — گرچه با خاک زمین یک سانم

زر با خاک درآمیخته‌ام — باش در کوره روم در کانم