دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۳

من که حیران ز ملاقات توام — چون خیالی ز خیالات توام

به مراعات کنی دلجویی — اه که بی‌دل ز مراعات توام

ذات من نقش صفات خوش توست — من مگر خود صفت ذات توام

گر کرامات ببخشد کرمت — مو به مو لطف و کرامات توام

نقش و اندیشه من از دم توست — گویی الفاظ و عبارات توام

گاه شه بودم و گاهت بنده — این زمان هر دو نیم مات توام

دل زجاج آمد و نورت مصباح — من بی‌دل شده مشکات توام

ای مهندس که تو را لوحم و خاک — چون رقم محو تو و اثبات توام

چه کنم ذکر که من ذکر توام — چه کنم رای که رایات توام

سنریهم شد و فی انفسهم — هم توام خوان که ز آیات توام