دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۴

من از این خانه به در می نروم — من از این شهر سفر می نروم

منم و این صنم و باقی عمر — من از او جای دگر می نروم

خاکیان رو به اثر آوردند — من ز اثیرم به اثر می نروم

ای دو دیده ز نظر دورم کن — من چو دیده به نظر می نروم

بخت من زیر و زبر کرد غمش — چون فلک زیر و زبر می نروم

خانه چرخ و زمین تاریک است — من ز خرگاه قمر می نروم

گر چو خورشید مرا تیغ زند — من ز تیغش به سپر می نروم

بس بود عشق شهم تاج و کمر — من سوی تاج و کمر می نروم

گم کنم خویش در اوصاف ملک — من در اوصاف بشر می نروم

عشق او چون شجر و من موسی — من گزافه به شجر می نروم

زان شجر خواند یکی نور مرا — ور نه من بهر خضر می نروم

چون شجر خوش بکشم آب حیات — من چو هیزم به سفر می نروم

شمس تبریز که نور سحر است — جز به نورش به سحر می نروم