دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۵

ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم — از هر گلی بریدم وز خار توبه کردم

گه مست کار بودم گه در خمار بودم — زان کار دست شستم زین کار توبه کردم

در جرم توبه کردن بودیم تا به گردن — از توبه‌های کرده این بار توبه کردم

ای می فروش این ده ساغر به دست من ده — من ننگ را شکستم وز عار توبه کردم

مانند مست صرعم بیرون ز چار طبعم — از گرم و سرد و خشکی هر چار توبه کردم

ای مطرب الله الله می بی‌رهم تو بر ره — بردار چنگ می زن بر تار توبه کردم

ز اندیشه‌های چاره دل بود پاره پاره — بیچارگی است چاره ناچار توبه کردم

بنمای روی مه را خوش کن شب سیه را — کز ذوق آن گنه را بسیار توبه کردم

گفتم که وقت توبه‌ست شوریده‌ای مرا گفت — من تایب قدیمم من پار توبه کردم

بهر صلاح دین را محروسه یقین را — منکر به عشق گوید ز انکار توبه کردم