دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۸

رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم — در بیخودی مطلق با خود چه نیک شادم

چشمم بدوخت دلبر تا غیر او نبینم — تا چشم‌ها به ناگه در روی او گشادم

با من به جنگ شد جان گفتا مرا مرنجان — گفتم طلاق بستان گفتا بده بدادم

مادر چو داغ عشقت می دید در رخ من — نافم بر آن برید او آن دم که من بزادم

گر بر فلک روانم ور لوح غیب خوانم — ای تو صلاح جانم بی‌تو چه در فسادم

ای پرده برفکنده تا مرده گشته زنده — وز نور رویت آمد عهد الست یادم

از عشق شاه پریان چون یاوه گشتم ای جان — از خویش و خلق پنهان گویی پری نژادم

تبریز شمس دین را گفتم تنا کی باشی — تن گفت خاک و جان گفت سرگشته همچو بادم