دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۸۹

صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم — چون بوی تو بیامد دیدم که زنده بودم

صد بار جان بدادم وز پای درفتادم — بار دگر بزادم چون بانگ تو شنودم

تا روی تو بدیدم از خویش نابدیدم — ای ساخته چو عیدم وی سوخته چو عودم

دامی است در ضمیرم تا باز عشق گیرم — آن باز بازگونه چون مرغ درربودم

ای شعله‌های گردان در سینه‌های مردان — گردان به گرد ماهت چون گنبد کبودم

آن ساعت خجسته تو عهدها ببسته — من توبه‌ها شکسته بودم چنانک بودم

عقلم ببرد از ره کز من رسی تو در شه — چون سوی عقل رفتم عقلم نداشت سودم