دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۵

پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم — دیوانه چون نگردم زنجیر چون نگیرم

چون باده تو خوردم من محو چون نگردم — تو چون میی من آبم تو شهد و من چو شیرم

بگشا دهان خود را آن قند بی‌عدد را — عذر ار نمی‌پذیری من عشوه می پذیرم

دانی که از چه خندم از همت بلندم — زیرا به شهر عشقت بر عاشقان امیرم

با عشق لایزالی از یک شکم بزادم — نوعشق می نمایم والله که سخت پیرم

آن چشم اگر گشایی جز خویش را نشایی — ور این نظر گشایی دانی که بی‌نظیرم

اندر تنور سردان آتش زنم چو مردان — و اندر تنور گرمان من پخته‌تر خمیرم

در لطف همچو شیرم اندر گلو نگیرم — تا در غلط نیفتی گر شور چون پنیرم

در عشق شمس تبریز سلطان تاجدارم — چون او به تخت آید من پیش او وزیرم