دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۶

ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم — تا کی به گوشه گوشه از مکر تو گریزم

ای چرخ همچو زنگی خون خواره خلایق — من ابر همچو خونم بر تو چرا بریزم

ای دل بسوز خوش خوش مگریز از این دوآتش — کاین است بر تو واجب کیی به نار تیزم

مقصود نور آمد عالم تنور آمد — وین عشق همچو آتش وین خلق همچو هیزم

همچون خلیل یزدان پروانه وار شادان — در آتشش نشستم تا حشر برنخیزم