دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۷

آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم — چندین زبون نیم که ز استیز تو گریزم

از حیله خواب رفتی هر سوی می بیفتی — والله که گر بخسپی این باده بر تو ریزم

ای دولت مصور پیش من آر ساغر — زودم به ره مکن جان من سخت دیرخیزم

هر لحظه روت گوید:« من شمع شب فروزم» — هر لحظه موت گوید:« من ناف مشک بیزم»

نپذیرم ای سمن بر کمتر ز هجده ساغر — نرمی کن و حلیمی ای یار تند و تیزم

ای لطف بی‌کناره خوش گیر در کنارم — چون در بر تو میرم نغز است رستخیزم

ساغر بیار و کم کن این لاغ و این ندیمی — من مست آن عروسم نی سخره جهیزم

خواهم شراب ناری، تو دیگ پیشم آری؟ — کی گرد دیگ گردم؟ آخر نه کفچلیزم

درده شراب رهبان ای همدم مسیحان — نی چون خران عنگم نی عاشق کمیزم

خامش ز عشق بشنو گوید تو گر مرایی — من یار رستمانم نی یار مرد حیزم