دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۹

دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم — خط را کنی مسلسل یعنی که من نخوانم

بر تخته خیالات آن را نه من نبشتم — چون سر دل ندانم کاندر میان جانم

از آفتاب بیشم ذرات روح پیشم — رقصان و ذکرگویان سوی گهرفشانم

گر نور خود نبودی ذرات کی نمودی — ای ذره چون گریزی از جذبه عیانم

پروانه وار عالم پران به گرد شمعم — فریش می فرستم پریش می ستانم

در خلوت است عشقی زین شرح شرحه شرحه — گر شرح عشق خواهی پیش ویت نشانم

ور زان که در گمانی نقش گمان ز من دان — زان نقش منکران را در قعر می کشانم

ور زان که در یقینی دام یقین ز من بین — زان دام مقبلان را از کفر می رهانم

ور درد و رنج داری در من نظر کن از وی — کان تیر رنج نجهد الا که از کمانم

ور رنج گشت راحت در من نگر همان دم — می بین که آن نشانه‌ست از لطف بی‌نشانم

هر جا که این جمال است داد و ستد حلال است — وان جا که ذوالجلال است من دم زدن نتانم