دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۰

عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم — نامم بها نهادند گرچه که بی‌بهایم

زان لقمه کس نخورده‌ست یک ذره زان نبرده‌ست — بنگر به عزت من کان را همی‌بخایم

گر چرخ و عرش و کرسی از خلق سخت دور است — بیدار و خفته هر دم مستانه می برآیم

آن جا جهان نور است هم حور و هم قصور است — شادی و بزم و سور است با خود از آن نیایم

جبریل پرده دار است مردان درون پرده — در حلقه شان نگینم در حلقه چون درآیم

عیسی حریف موسی یونس حریف یوسف — احمد نشسته تنها یعنی که من جدایم

عشق است بحر معنی هر یک چو ماهی در بحر — احمد گهر به دریا اینک همی‌نمایم