دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰

تا به شب ای عارف شیرین نوا — آن مایی آن مایی آن ما

تا به شب امروز ما را عشرتست — الصلا ای پاکبازان الصلا

درخرام ای جان جان هر سماع — مه لقایی مه لقایی مه لقا

در میان شکران گل ریز کن — مرحبا ای کان شکر مرحبا

عمر را نبود وفا الا تو عمر — باوفایی باوفایی باوفا

بس غریبی بس غریبی بس غریب — از کجایی از کجایی از کجا

با که می‌باشی و همراز تو کیست — با خدایی با خدایی با خدا

ای گزیده نقش از نقاش خود — کی جدایی کی جدایی کی جدا

با همه بیگانه‌ای و با غمش — آشنایی آشنایی آشنا

جزو جزو تو فکنده در فلک — ربنا و ربنا و ربنا

دل شکسته هین چرایی برشکن — قلب‌ها و قلب‌ها و قلب‌ها

آخر ای جان اول هر چیز را — منتهایی منتهایی منتها

یوسفا در چاه شاهی تو و لیک — بی لوایی بی‌لوایی بی‌لوا

چاه را چون قصر قیصر کرده‌ای — کیمیایی کیمیایی کیمیا

یک ولی کی خوانمت که صد هزار — اولیایی اولیایی اولیا

حشرگاه هر حسینی گر کنون — کربلایی کربلایی کربلا

مشک را بربند ای جان گرچه تو — خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا