دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱

چون نمایی آن رخ گلرنگ را — از طرب در چرخ آری سنگ را

بار دیگر سر برون کن از حجاب — از برای عاشقان دنگ را

تا که دانش گم کند مر راه را — تا که عاقل بشکند فرهنگ را

تا که آب از عکس تو گوهر شود — تا که آتش واهلد مر جنگ را

من نخواهم ماه را با حسن تو — وان دو سه قندیلک آونگ را

من نگویم آینه با روی تو — آسمان کهنه پرزنگ را

دردمیدی و آفریدی باز تو — شکل دیگر این جهان تنگ را

در هوای چشم چون مریخ او — ساز ده ای زهره باز آن چنگ را